Czas odświeżyć piksele.

Krok pierwszy - nawilżyć płatek kosmetyczny i zmyć kurz.

Krok drugi - nałożyć rozświetlający krem. i nawilżający (tak w razie czego)

Krok trzeci - rozprowadzić muśnięciami jak najwięcej pachnących i kryjących mikrocząstek.

Maska gotowa.

Krok czwarty - przewrócić zawartość szafy cztery razy w prawo i trzy w lewo, dwa wprzód, pięć w tył. 

Krok piąty - dojść do wniosku, że nie ma się w co ubrać i że szafa nie daje się zamknąć. Współczesny oksymoron spłatany przez szafę.

Krok szósty - założyć to, co zwykle.

Krok siódmy - przyłożyć trzy pary kolczyków, pięć naszyjników, dwie bransoletki.

Krok ósmy - zrezygnować z ozdób.

Kostium gotowy.

Krok dziewiąty wypracowany lepiej niż wszystkie inne dzięki czemuś co ktoś określił brzydkim rzeczownikiem rutyna - otworzyć drzwi i wczuć się w swoją rolę. 

Show must go on.

I ma w sobie muzykę, ale niesłyszalną, jeśli się nie poruszy odpowiedniej struny. A struna ta ma zdolność kamuflażu. Do perfekcji opanowaną wręcz. I już pomału murszeje. 

Piksel spolegliwy się zrobił. A pora zadbać o swoje mikrocząstki. Każdą jedną. Wypielęgnować, uświadomić sobie jej wartość. I tak cząstka mikro po cząstce mikro zbudować wartość cząstki makro. Stabilną, silną, świadomą cząstką makro pora się stać. Piksel wiedzący czego chce pachnie oksymoronem. No i co z tego.

Chciałabym taki pierścionek. Taki z jadalną kulką w formie lizaka. Granatowy. O smaku winogron. 

Chciałabym taką bluzkę. Satynową w kwiatki. O zapachu bzu.

Chciałabym taki sweterek. Wełenkowy. Kremowy. W dotyku jak puch.

Chciałabym taką sukienkę. Dżersejową. Granatową. Miękką.

Nie ma lepszej pożywki dla wyobraźni, jak zmysły. I nie ma lepszej pożywki dla zmysłów, jak wyobraźnia. Najadłam się. I popiję herbatą. Której osad może jednak nie osadza się na żołądku.